
LT.Ronald "Bato" Delarosa -(Retired General now senator) Noong kasagsagan ng lakas ng NPA, tenyente pa lang ako noon at naka-deploy sa Davao del Sur, Davao del Norte, at Davao Oriental. Halos linggo-linggo may engkwentro. Isang beses, may intelligence report na nagsasabing nagtipon ang napakaraming NPA—parang general assembly nila—mula pa sa Surigao at iba’t ibang bahagi ng Davao. Ang estimate namin, nasa 800 hanggang 1,000 sila.
Inutusan kaming pasukin ang lugar. Kami? Wala pang 100. Halos puro bata pa ang mga sundalo ko—mga private—at iilan lang ang may karanasan. Pero utos iyon, kaya sumulong kami.
Hindi pa man kami ganap na nakakalapit, inambus na kami. Biglaang putukan. Marami agad kaming tinamaan. Bilang commanding officer, tumatakbo ako pabalik-balik mula unahan hanggang likuran—tinitingnan ang mga sugatan, pinapalakas ang loob ng mga natitira. Ayokong ma-demoralize ang tropa ko.
Siguro napansin nila na ako ang namumuno. Bigla, tinamaan ako—sa ulo. Tumilapon ako at bumagsak. Narinig ko pa ang sigaw ng mga kasama ko: “Patay na si CO!”
Pero maya-maya, nagising ako. Kinapa ko ang ulo ko—may malaking bukol, pero buhay pa ako. Hanggang ngayon, hindi ko maipaliwanag kung paano ako nakaligtas. Walang dugo, bukol lang. Para bang dumulas lang ang bala.
Sa kabila ng nangyari, nagpatuloy ang laban. Pero masakit—may mga kasamahan akong hindi na nakabalik, kabilang na ang isa kong platoon leader, bagong graduate ng PMA.
Iyon ang isa sa pinakamalapit kong karanasan sa kamatayan.
Hindi lang iyan. May isa pang insidente—sa Davao pa rin—kung saan may intel report na may teroristang may dalang bomba, target ang isang hotel na puno ng mga dayuhan na tumutulong sa rehabilitation noon.
Nandoon ako mismo sa lugar. Nang makita namin ang suspect, nilapitan ko agad. Alam kong nasa backpack niya ang bomba. Hindi na ako nagdalawang-isip—inagaw ko at nakipag-agawan ako sa kanya.
Habang nag-aagawan kami, sumisigaw siya: “You want the bomb? I will explode it!” Pinipindot niya ang cellphone niya para pasabugin iyon.
Doon na kami nagdesisyon na umatras at ilayo ang mga tao. Buti na lang, naka-deploy ang signal jammer namin. Kahit anong pindot niya, hindi sumabog ang bomba.
Nang tumakbo siya palabas, pinahabol ko sa SWAT. Doon na siya nakuha.
Sa mga karanasang iyon, isang bagay ang malinaw sa akin: isang beses lang tayo dadaan sa mundong ito. Kung may pagkakataon kang gumawa ng tama—lalo na kung makakabawas iyon sa panganib at makakapagligtas ng buhay—gawin mo na.